Προχτές συνάντησα μια φίλη παλιάαπό τα χρόνια τα παιδικά
και η χαρά ήταν μεγάλη
γιατί ξανάνιωσα και πάλι.
Μας ήρθαν στο μυαλό
αναμνήσεις από εκείνο τον καιρό
όταν κοριτσόπουλα αγνά
δεν ξέραμε στη ζωή τι μας καρτερά.
Φωτίστηκαν τα μάτια με όμορφες εικόνες
και τρέξανε μικρές σταγόνες.
Άναψαν φλόγες στις καρδιές
με όσα ζήσαμε στο χτες.
Χρόνια ανέμελα, ξένοιαστα,
με μόνη έννοια μας το παιχνίδι
που υπήρχε πληθώρα από αυτό
σχοινάκι, κρυφτό, κυνηγητό.
Ιδιαίτερα τα βράδια τα καλοκαιρινά
γέμιζαν οι δρόμοι από ξεφωνητά.
Οικογένειες φτωχικές,
γονείς μεροκαματιάρηδες
που πάλευαν τη ζωή
βαρκάρηδες, περιβολάρηδες.
Με τη φίλη ανατρέξαμε στο παρελθόν
και τα φέραμε όλα στο παρόν.
Θυμηθήκαμε ότι δεν είχαμε ούτε μια δραχμή
για να δώσουμε στον παγωτατζή.
Εδώ το παγωτό καϊμάκι
διαλαλούσε την πραμάτεια του με μεράκι
στη μικρή μας γειτονιά
στου δρόμου τη γωνιά.
Ήταν ο καλύτερος διαλαλητής
και ακουγόταν σε μας σαν τραγουδιστής.
Είχαμε δεν είχαμε δραχμή
βολευόμασταν κάπως προς στιγμή
γιατί το παγωτό χωνάκι
ήτανε δώρο για κάθε παιδάκι.
Με τη φίλη θυμηθήκαμε πολλά
κι όλο φέρναμε στο νου μας κι άλλα
γιατί η μαγεία εκείνη
αξέχαστη μας έχει μείνει.
Αναμνήσεις που δε σβήνουν ποτέ
και μας θυμίζουν
πως κάποτε σαν μικρά παιδιά
ζήσαμε απλά και ταπεινά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
