Πλέκω στίχους

Έκανα τα μάτια σου στίχους
και σου τους τραγούδησα.
Έκανα τα χείλη σου ήχους
που τους μουρμούρισα.

Έπλεξα στίχους που μιλούν για αγάπη
που μιλούν για το όνειρο
και περπάτησα μαζί σου στο μονοπάτι
μια που με έκανες δικό σου όμηρο.

Έφτασα στον ουρανό με τα άστρα
μαζί σου της ζωής μου ταίρι.
Γκρέμισα τα όρια και τα κάστρα
και ταξίδεψα σ΄ όλα της γης τα μέρη.

Δεν είμαι πια εκείνο το πουλί
που τραγουδούσε με θλιμμένη φωνή
κλεισμένο σε ένα κλουβί.

Δεν είμαι πια το ξερό κλαρί
που ζητούσε λίγη βροχή 
να ξαναζωντανέψει, να αναστηθεί.

Είμαι εγώ, είμαι εσύ
γιατί είμαστε μαζί
γιατί άρχισε η ψυχή μου να ξαναζεί.

Τώρα γεμάτη από ομορφιές
ζω ονειρεμένες βραδιές
με παρέα τις αστροφεγγιές.

Τώρα νιώθω τι θα πει ζωή
και πόσο όμορφη γίνεται αυτή
γιατί είσαι κοντά μου εσύ.

Τώρα λέω πως ποτέ δεν είναι αργά
να ζωντανέψουν τα όνειρα τα θαμπά
να γίνουν πραγματικά και λαμπερά.

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη