Αυτό το σπίτι είναι παλιό,
παλιό όσο και η πόλη μας.!!
Ακούς τους ήχους της ιστορίας του
και οι στιγμές του σέρνονται,
στο ροζιασμένο ξύλινο πάτωμα του,
σαν παντούφλες σε γέρικα πόδια,
……….που δεν υπάρχουν πιά.
Η βροχή που χτυπά δυνατά ,βάναυσα
θα έλεγα, στο εξώθυρο του,
φέρνει στο παρόν μας
τις παρελθούσες φωνές,
τις σκιές των αλησμόνητων ενοίκων του.
Πέθαναν χρόνια τώρα αυτοί,
αυτό όμως δεν πρόκειται να σβύσει,
………..γιατί επιμένει ………
να ζει με τις μορφές του,
που είναι συνεχώς παρούσες.
Τρίζει το πάτωμα από τις περπατησιές
…………..των αναμνήσεων,
των τόσων αναμνήσεων.
Εξω όμως απόλυτη σιωπή
και τα δάκρυα της βροχής σιωπηλά,
γιατί οι γείτονες νέοι είναι,
λίγοι ξέρουν την ιστορία του
και ας στέκεται προκλητικά αγέρωχο,
μα όχι στοιχειωμένο.!!
Σβύνουν τα τελευταία….πρώτα,
χάνονται τα ίχνη που ΄άφησαν
οι παλιοί.
Τσιμέντο έγιναν όλα,
μουντά…απρόσωπα,
αλλά με πολυπρόσωπες παρουσίες,
πολυκατοικίες τις είπαν !!
Αυτό όμως θα δείχνει την ιστορία…!!
Αντεξε τις καταιγίδες της φύσης
και τις λαίλαπες της ιστορίας
και τα φλύαρα λόγια του
τα στέλνει στο μέλλον.!!
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΥΣΤΡ. ΝΑΖΛΗΣ
