Ανέκαθεν ο άνθρωπος, το νοήμον ον της φύσης,
εκμεταλλεύεται το είδος του, σε κάθε μορφή της ζήσης.
Ο ισχυρός, ο δυνατός, και ο πιο γεροδεμένος
νομίζει, πως όλα τα μπορεί, χωρίς φρένο και ασμένως!
Ο κατά κόσμον ειδικός, σε έναν τομέα της γνώσης,
φροντίζει οι άλλοι να βρίσκονται στα όρια της πτώσης.
Και τους εκμεταλλεύεται κατά το δυνατόν,
όσο μπορεί κι όπως μπορεί για διάστημα μακρόν.
Αλλά, άνθρωπε απερίσκεπτε, που όλα τα θες δικά σου,
μάθε πως όλα είναι πρόσκαιρα και βάλε τα όριά σου.
Γιατί, η ζωή στον κόσμο αυτό, γυρίσματα πολλά,
έχει και η πλεονεξία σου καθόλου δε φελά.
Αφού μπορεί, είναι δυνατόν, να βρεθείς από κάτω,
στις μοίρας τα καμώματα. Να πιάσεις άσπρο πάτο.
Και να βρεθείς ως δύσμοιρος στη θέση του «πελάτη»,
αδύναμος κι ανίσχυρος με κανενός την … πλάτη.
Γι αυτό, ας γίνουμε Άνθρωποι με άλφα κεφαλαίο,
να ευχόμαστε, να ελπίζουμε για ό,τι πιο ωραίο,
για τον καθένα από μας, για όλους γενικά,
να έρχονται όλα κατ’ ευχήν, και πάντα βολικά.
Κι ας μην εκμεταλλεύονται όλοι οι ειδικοί
τον πόνο, την αμάθεια, την αφέλεια, που έχουν μερικοί.
Γιατί, όλα εδώ πληρώνονται, ακόμη κι ο Ωνάσης,
έπαθε, όσα δεν περίμενε. Το λέει ένας … Θανάσης.
Α. Παπατριανταφύλλου
Koμοτηνή
