Χαμένα χρόνια

Έχασε χρόνια απ΄τη ζωή της
όταν κλεισμένη στη φυλακή της
δεν είχε διάθεση για τίποτα το ζωντανό
ώστε να παίζει με την ψυχή της κρυφτό.

Έχασε πράγματα απλά, καθημερινά
που θα έφερναν σχέδια ονειρευτά
όταν η μελαγχολία τρυπούσε το είναι της
και την τύλιγε στη δίνη της.

Έχασε τις παρέες τις χαρωπές
που θα βοηθούσαν κι αυτές 
να ξετινάξει από πάνω της το ζυγό
που την σκέπαζε χωρίς τελειωμό.

Έχασε την αγάπη που αναζωογονεί
που φορτίζει και τροφοδοτεί
κι όλα αυτά από μια απάντηση αρνητική
που οδήγησε σ΄αυτήν την πληγή.

Στερνή μου γνώση να σ΄είχα πρώτα
βγαίνει τώρα η σκέψη της στη ρότα,
στης ζωής το κύλισμα
που δεν έχει γύρισμα.

Μακάρι να ξεκινούσαν όλα με την ευχή
να μην έπεφτε σε λάθος γραμμή
που μόνο προβλήματα έφερε 
τόσα που η καρδιά δεν υπέφερε.

Μακάρι να ξυπνούσε ένα πρωί
και να ατένιζε τον ήλιο σε μια χαραυγή
όπου θα φωτιζόταν το θολωμένο μυαλό
και θα έβρισκε το γιατρικό.

Μακάρι σε μια φανταστική καινούρια στιγμή
να ξανασυναντηθούν πάλι απ΄την αρχή
χωρίς λάθη και ανωριμότητα
ώστε να ξεχωρίσει την ποιότητα.

Όλα να γίνουν άνοιξη λουλουδάτη.
Τα αισθήματα να έχουν αξία βαθυτάτη.
Να νιώσει η ψυχή πλούσια
να χαθούν τα άδικα, τα ανούσια.

Τάνια Στεφάνου–Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη