Ήτανε ξημερώματα, της Δεκάτης Μαίου*,
τότε, που κάποια Κυπριωτόπουλα, πέφτανε θύματα ενός θηρίου.
Τότε, που η Κύπρος μας, έκανε τον ιερό αγώνα,
τον αγώνα για τη λευτεριά, που δυστυχώς, δεν τέλειωσε ακόμα.
Ήταν της Ε.Ο.Κ.Α. τα παιδιά, που απαγχόνισαν οι Άγγλοι,
του Χάρτινγκ κι άλλων ομοίων του, όλοι εκείνοι, οι φαύλοι.
Ο Μιχαήλ Καραολής, και ο Ευαγόρας Παληκαρίδης,
κρεμάστηκαν τη μέρα αυτή, και με άλλους μαζί, ο Ανδρέας Παναγίδης!
Όλοι τους ήταν νέα παιδιά, στο άνθος της ηλικίας,
που θυσιάστηκαν για ένα ιδανικό, το μέγιστο, της ελευθερίας!
Άραγε, ο αγώνας τους πέτυχε, κάποια οφέλη κάτι;
ή, η Κύπρος δεν έχει απαλλαγεί, ως τα σήμερα, απ’ τη δαμόκλειο σπάθη;
Τα χρόνια που περάσανε, αλλάξανε πολλά,
κι όμως, ποτέ δεν είδαμε, να πάνε όλα καλά.
Η Κύπρος, ακόμη αγωνίζεται, ν’ απαλλαγεί απ’ τον βραχνά,
και από άλλους κατακτητές, που την επιβουλεύονται ξανά.
Αυτοί, οι νέοι κι οι παλιοί, που επιβουλεύονται τις ελευθερίες λαών,
δεν ορρωδούν προ ουδενός, και θυσιάζουνε, το άνθος των γενεών.
Εδώ, θα πρέπει να λεχθεί, στεντόρεια, και απ’ όλους να υποστηριχθεί.
Δεν ξεχνώ τους ήρωες, και θα τους μιμηθώ κι εγώ, οπότε χρειαστεί!
Ο αγώνας για τη λευτεριά, είναι για την πατρίδα,
είναι υποχρέωση πρωτινή, και θα χύσω γι αυτήν, την κάθε μου ρανίδα!
Α. Παπατριανταφύλλου
* 1956
