Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Από την Τετάρτη προσπαθώ να διαχειριστώ την είδηση του θανάτου του αγαπημένου τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη. Είμαι συγκλονισμένη,
Λογικό κι επόμενο ήταν να γράψω σήμερα γι’ αυτόν, αφού με τα τραγούδια του μεγάλωσα όπως και τόσοι άλλοι…
Αναμφισβήτητα, είχε φωνάρα. Ωραίο μέταλλο, ξεχωριστό. Τραγουδούσε υπέροχα μέχρι το σήμερα. Ήταν ένας πολυδιάστατος καλλιτέχνης με έντονη παρουσία.
Ευρεία η γκάμα των τραγουδιών που είπε. Όλα τα είδη τα έπιασε και τα εκτέλεσε εξαιρετικά.
Παντού παρών, με συναυλίες και εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές και shows.
Ξέρετε όμως, τι δεν μπορώ να χωνέψω; Όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες, φαντάζομαι. Το πόσο άδικα έφυγε. Το πόσο ξαφνικά… Τζάμπα.
Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς συνέβη σε εκείνο το περιβόητο ιατρείο στο Κολωνάκι. Για όλα αυτά θα αποφανθεί ο ιατροδικαστής και η δικαιοσύνη.
Γνωρίζω όμως, πως προχτές το πρωί, είμαι σχεδόν σίγουρη πως ο Γιώργος Μαζωνάκης ούτε που φανταζόταν τι θα γινόταν εκείνη την ημέρα. Πως θα έχανε έτσι αδόκητα τη ζωή του. Ξύπνησε, ντύθηκε, ήπιε καφέ και πήγε στο προγραμματισμένο ραντεβού του στο ιατρείο, ανυποψίαστος. Και ξάφνου, δεν ένιωσε καλά, παρά μόνο ένα τσίμπημα στο στήθος. Έπαθε την ανακοπή και… πέθανε. Ούτε που το κατάλαβε.
Και μείναμε εμείς πίσω να αναρωτιόμαστε (μόλις μάθαμε την είδηση) μήπως είναι πλάκα. Κάποιο αστείο. Μήπως ξαναζωντανέψει. Αμ δε.
Και κάπως έτσι συνειδητοποιούμε όλοι μας, πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή και πως μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα από τη μια στιγμή στην άλλη. Στα καλά του καθουμένου…
Έφυγε λοιπόν ο Γιώργος Μαζωνάκης στα 54 του χρόνια. Άφησε όμως πίσω του, τα όμορφα τραγούδια του. «Μου λείπεις», «Ανήκω σε μένα», «Παιδί της νύχτας», «Εδώ», «Φταίνε οι νύχτες», «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», «Αγαπώ σημαίνει», «Μου μιλάς μα νιώθω μόνος», «Μη μου ζητάς», «Ζηλεύω», «Με τα μάτια να το λες», «Φεύγω για μένα», «Η φιλοσοφία μου», «Ένα κενό» και τόσα άλλα…
Θα τον θυμόμαστε πάντα!
