Αφόρετη ομορφιά με νιάτα πορφυρά
στολίδια που λερώνονται στη λάσπη.
Το σώμα σου βορά στου χρόνου τη φθορά.
Πορφύρα τα σεντόνια έχει βάψει.
Αθώρητη τη μέρα, το βράδυ λαμπερή
στον οίκο σου κυρία των τιμών.
Ρουμπίνι με ακμές τις νιότες των ανδρών
τις νότες των μακρόσυρτων λυγμών.
Ξεφτίζει η ομορφιά σου στα χέρια αφεντικών
που ορίζουνε το ύψος των τιμών.
Η μέρα σου στη θλίψη, η νύχτα σ’ έχει στύψει.
Δοχείο των αστείρευτων χυμών.
Αφόρητ’ η ζωή σου, τα κάλλη σου σταυρός
και Γολγοθάς οι μέρες σου, τα βράδια.
Μ’ αγκάθια σε πληρώνουν, οι μνήμες σε στοιχειώνουν.
Καρφιά που σε πληγώνουνε τα χάδια.
Και συ τρωτή. Το Λυτρωτή αποζητά η καρδιά σου
τα κρίματα να πάρει των εμπόρων
αυτών που κάνανε την ηδονή θηλιά σου
πορφύρα και ρουμπίνι των βορβόρων.
Χ.Γ. Μαυρομουστάκης
Αλεξανδρούπολη
