Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης

Κράτα με στην αγκαλιά, Βοήθησε ν΄ ανοίξουμε φτερά, Αντάμα να πετάξουμε, Στον ουρανό να φθάσουμε. Μίλα μου γλυκά Κράτα με κοντά, Δίπλα σαν είμαστε, Παραδεισένια θα περάσουμε. Πιασμένοι  απ΄ το χέρι, Μαζί να προχωρήσουμε, Για πάντα στη ζωή, Στο όνειρο να ζήσουμε. Με της αγάπης Το κλειδί κλείδωσε μας, Το όνειρο  μας αυτό, Να μην έχει...

       Φλόγα η δίψα για ζωή, Απλωμένα χέρια το όνειρο αναζητούν.           Κι όλο τα χέρια θέλουν, ν΄ αγκαλιάσουν της ελπίδας την ώρα.        Σιγανό όμως ποτάμι ο πόνος, Τα μάτια στ΄ αγνάντεμα του ήλιου θολά,    Φόβος, την αυγή που αχνοφέγγει.    Όλα της ζωής κρυφά παιχνίδια.    Ατσάλι στα χέρια η...

 Ζωή  γλυκιά      από μπροστά μου πέρασες, και δεν με καλημέρισες,  με λησμόνησες, με περιφρόνησες, στα αζήτητα με πέταξες.  Έβαλες φωτιά  που καίει  την καρδιά μου                             και τα σωθικά μου,  την άφησες να ψυχορραγεί, μέσα στη ζούγκλα  που λέγεται  ζωή. Στα συντρίμμια της ζωής την πέταξες την  εγκατέλειψες, χωρίς οίκτο και ντροπή, θανάσιμα να αιμορραγεί, μάταια αναζητεί να βρει, αγάπη,...

Στην πληγωμένη σου καρδιά, Μαράθηκαν τα λουλούδια, Η πληγή σου  αιμορραγεί, Κι όλα τα βάρη επάνω σου κούρνιασαν.  Χείλη  βουβά, ο στεναγμός τα πνίγει, Ο πόνος σύντροφος πιστός, Θολό ποτάμι, φουρτουνιασμένη θάλασσα Μοιάζει η ζωή, Έσβησε το γέλιο απ’ τα χείλη, Ζωή πληγωμένη, πώς να χαρείς , Με τόση πίκρα πως...

Τα χρόνια τα περασμένα, αλησμόνητα, αγαπημένα, με την σκέψη με το μυαλό, όλα τα αναπολώ.   Χρόνια δυστυχισμένα, χρόνια ευτυχισμένα, στης ζωής το ημερολόγιο  με ανεξίτηλο μελάνι εκεί γραμμένα. Της νιότης χαρούμενα χρόνια, μέρα, μέρα μετρημένα,  μες στην ψυχή και στην καρδιά εκεί βαθιά κρυμμένα. Άρωμα, ζωντάνια, παντού σκορπούσαν, σαν την άνοιξη μοσχοβολούσαν, λουλούδια...

Έμαθα στα δύσκολα να ζω. Έμαθα σε κακοτράχαλους δρόμους  να περπατώ. Έμαθα  τα λάθη μου να αναγνωρίζω. Έμαθα στους ανθρώπους Αγάπη να χαρίζω. Έμαθα να μπορώ, Πραγματικά να ονειρευτώ. Έμαθα  τ’ αστέρια  Μετρώντας να ονειροπολώ. Έμαθα, της καρδιάς μου Τον  καημό να τραγουδώ. Έμαθα, τη ζωή μου Να μοιράζομαι στα δυο. Έμαθα, να υπομένω Την  αγάπη σου να προσμένω. Έμαθα,...

Μάνα ω!!!! τι όνομα γλυκό στο κόσμο μοναδικό. Όταν μου λείπει, με πόνο, Μάνα!! Ψιθυρίζω, φωνάζω και  βαριαναστενάζω. Μάνα, η απέραντη, ανοιχτή, ζεστή αγκαλιά, η μεγάλη στο κόσμο καρδιά, που χωρά όλον τον ντουνιά, όλα τα υπομένει και τα συγχωρά. Η Μάνα που πάντα πονά, υποφέρει χωρίς να βαρυγκωμά, αγάπη, τρυφερότητα, χάδια, στοργή, χαρά, απλόχερα...

Για την άνοιξη της καρδιάς,  πάντα  μιλάς,  με λόγια από καρδιάς,  ψιθυρίζεις  χαμογελάς. Για καλοκαίρια χαράς, τώρα τραγουδάς,  λόγια ακούω  δροσερά,  αγάπης γλυκά όνειρα. Τα λόγια σου με δρόσισαν, μ’ αγάπη  με γέμισαν, τα χείλη σου σαν  γέλασαν, με άρωμα χαράς με μέθυσαν. Δροσοσταλιά, δροσοσταλιά, απ’ αγάπη πλημμύρισα αν  πράγματι  αληθινή, θ’ χω χαρά παντοτινή. Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης

Στην μοναξιά της μοίρας μου, σπατάλησα την ορμή της νιότης. Πελάγη τρικυμισμένα, οι σκέψεις, το μυαλό, γίνανε. Στη σιγή της ξαστεριάς, και στου φεγγαριού το φως, βουβό, με παράπονο το κάλεσμα. Με σπαραγμό, θυμήσου, φώναξα, απάντηση καμία, να φτάσει για να φέρει, την αυγή, να ανατείλει φωτισμένη, το φως, να...

Έλα  να σεργιανίσουμε το σούρουπο, το βράδυ, πιασμένοι τρυφερά χέρι  χέρι,  κάτω στο όμορφο  ακρογιάλι, από ψηλά  να μας γλυκοφωτίζει  το φεγγάρι. Έλα να νιώσουμε μες τη νυχτιά, το κύμα να μας συνοδεύει,  απαλά να μας χαϊδεύει. Έλα  μαζί να  ονειρευτούμε, τα δύσκολα, αλλά ωραία ταξίδια της ζωής. Έλα να πάμε όπου νους, ψυχή, καρδιά, μας ταξιδεύουν, Έλα παντοτινά να...