
Η μνήμη μου έστειλε προσκλητήριο
στους παλιούς συμμαθητές
των σχολικών χρόνων.
Παλαιακές μορφές της νιότης μας
αναπήδησαν στη θύμησή μου.
Δεν ήταν όλοι τους εκεί.
Ήταν μόνο οι επιζήσαντες μιας καταιγίδας,
οι εναπομείναντες μαραθωνοδρόμοι.
Οι απόντες ήταν οι μακαριστοί ήρωες,
αυτοί που πέσανε στον αγώνα της επιβίωσης.
Πολλοί απόντες λαβώθηκαν θανάσιμα
στον αγώνα αντοχής στα χτυπήματα της ζήσης.
Δεν άντεξαν κάτω από το ασήκωτο φορτίο
του χωροχρόνου.
Οι επιβιώσαντες έδωσαν υπόσχεση
να ξανασυναντηθούν κάποια άλλη φορά,
σε όσο χρόνο θα έχουν στη διάθεσή τους,
μέχρι να αδειάσει η κλεψύδρα.
Γιατί ο χρόνος είναι ανίκητος.
Αυτό το προσκλητήριο δεν έγινε ποτέ.
Δεν ήταν πραγματικό. Ήταν όμως αληθινό !
Παναγιώτης Κουσίδης





