Φτάσαμε το κινητό
να είναι το δεύτερό μας εγώ.
Χωρίς αυτό δεν κάνουμε βήμα
και είμαστε υποτελείς του και θύμα.
Κατάργησε την εγκυκλοπαίδεια
που μας έδινε άπλετες πληροφορίες,
κατάργησε τα βιβλία και τα λεξικά
που συνήθως προστρέχαμε σε αυτά.
Πατάς ένα κουμπί
και ο κόσμος όλος μπροστά σου θα φανεί
να σου γνωρίσει τι γίνεται σε όλη τη γη
από τη δύση έως την ανατολή.
Επικοινωνείς με συγγενείς, φίλους, γνωστούς
βλέποντας τη μορφή τους στην οθόνη.
Ανά πάσα στιγμή μαζί σου το έχεις
ασφάλεια στον εαυτό σου να παρέχεις.
Καθώς η τεχνολογία προχωρά
βρίσκεις σ΄ αυτό πολλά θετικά και αρνητικά.
Μπορεί να σου προσφέρει χρήσιμα στοιχεία
αλλά δεν έχουν πάντα ηθική αξία.
Ίσως κάποιες φορές
να δείχνει άσεμνες σκηνές
και η χρήση από μικρά παιδιά
να μην τα βοηθά εξελικτικά.
Εκείνο που κυρίως παρατηρείς
και καλά θα ήταν να γίνει προσπάθεια αποφυγής
είναι ότι έκοψε τη σκέψη, την κρίση
και την πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλία.
Κάποτε χωρίς κινητό ζούσαμε
και το βρίσκαμε ότι ζητούσαμε
με το διάβασμα, με την κουβέντα,
με το ακόνισμα του νου
που μας έδινε φτερά πουλιού
να πετάξουμε στα πέρατα της γης
χωρίς να είμαστε πουθενά υποτελείς.
Τώρα με το που ξυπνάμε
το κινητό αναζητάμε
να μας ενημερώσει για το τι συμβαίνει
και ποιος τους νόμους της ηθικής παραβαίνει.
Έρμαια σε αυτό το μικρό κουτί
που δημιουργήθηκε να μας εξυπηρετεί
αλλά η αλόγιστή του χρήση
πρέπει να μας προβληματίσει.
Πόσα πολλά μας μαρτυράει
τα μυστικά μας δεν κρατάει.
Όλα τα καταγράφει
και την προσωπικότητά μας ξεγράφει.
Αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής
δε βοηθάει στον τομέα της υγείας σωματικής και ψυχικής.
Πρέπει η χρήση του να είναι μετρημένη
γιατί η οθόνη είναι με ακτινοβολία φορτισμένη.
Πώς κάναμε κάποτε χωρίς την ύπαρξη του κινητού
και τώρα το θέλουμε παντού.
Εξάρτηση για τον πιο μεγάλο μέχρι και τον πιο μικρό,
ένα απαραίτητο συμπλήρωμα για τον άνθρωπο τον μοναχικό.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
