Το Αιγαίο, οι ευθύνες και η εθνική εγρήγορση – Διαπιστώσεις – Συμπεράσματα – Προτάσεις
• Του Παναγιώτη Χόχολη
E’ Μέρος
1. Καρατόμηση Λυμπέρη
Μετά από μία θυελλώδη συζήτηση, τριών ωρών, το βράδυ της 8ης Φεβρουαρίου 1996 στο ΚΥΣΕΑ, και μετά από αμετάκλητη απόφαση του Σημίτη και παρά την αντίδραση του Υπουργού Άμυνας Γερ. Αρσένη, ο Α/ΓΕΕΘΑ Λυμπέρης αποστρατεύεται, ως κυρίως υπεύθυνος της τραγωδίας των ΙΜΙΩΝ. Η απόφαση αυτή ελήφθει από τον Σημίτη, μετά από πιέσεις των καθ΄ οιανδήποτε τρόπο εμπλακέντων αμερικανών στα ΙΜΙΑ. Υπ΄όψη ο Λυμπέρης όταν υπηρετούσε ως Ναυτικός ακόλουθος της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον, είχε χαρακτηριστεί εριστικός και αντιαμερικανός, αφού δεν δεχόταν τις φιλοτουρκικές θέσεις των αμερικάνων και τον σκοτεινό ρόλο τους, στην εισβολή και κατοχή του 40%, της Κύπρου το 1974.
Αυτό θα έκανε ο κάθε περήφανος Έλληνας Αξιωματικός. Παρόμοια περίπτωση έλαβε χώρα όταν, ως Διοικητής της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου (ΑΣΠ), το 1989 όπoυ, ήρθα σε αντιπαράθεση με τον αμερικανό πρόξενο της Θεσσαλονίκης όταν, επιχείρησε να παρέμβει και χειραγωγήσει το εθνικό φρόνημα, των σπουδαστών Αξκών της ΑΣΠ, σύμφωνα με τις δικές του φιλοσκοπιανές θέσεις. Είχε την υποχρέωση, να επισκέπτεται την ΑΣΠ και να ενημερώνεται για την πρόοδο των σπουδών, των αμερικανών αξιωματικών, οι οποίοι φοιτούσαν στην ΑΣΠ, όχι όμως να παρεμβαίνει σε εθνικά θέματα στα οποία οι σπουδαστές, ενημερωνόταν σύμφωνα, με το πρόγραμμα της ΑΣΠ.
Η πολιτική εμπάθεια και μικρότητα των πολιτικών προϊσταμένων μας έδωσε δυστυχώς το δικαίωμα στην Πρόξενο αυτό, να με «φακελώσει», όπως με ενημέρωσε σχετικά αμερικανός αξιωματικός σπουδαστής, του τμήματος πληροφοριών, με ότι αυτό συνεπάγεται. Οι δύο αυτές περιπτώσεις (Λυμπέρη – ΑΣΠ), επιβεβαιώνουν την ενδοτικότητα κι υποχωρητικότητα, που συνεχίζουν να υπάρχουν, στις σχέσεις Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και αμερικανικών, όπως τότε το 1945, στο Ελληνικό (Χασάνι), όπου ο Π. Κανελλόπουλος, απευθυνόμενος στον Αμερικανό Στρατηγό ΒΑΝ ΦΛΙΤ του είπε, «ΙΔΟΥ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΟΥ», δείχνοντας του, Ελληνικό Τάγμα που παρελαύνε.
2. Συμφωνία Μαδρίτης
Ο Σημίτης, θεώρησαν οι αμερικάνοι, ήταν ο υποτακτικός πολιτικός, χαμηλών τόνων, μέσω του οποίου, θα επελύοντο οι Ελληνοτουρκικές διαφορές, όχι μόνο, όπως τις έθετε η Τουρκία, αλλά τα πάντα επ΄ ωφελεία της. Την 7η Απριλίου 1996, ο Σημίτης, επισκέπτεται την Ουάσιγκτον. Τα ΙΜΙΑ και οι Ελληνοτουρκικές διαφορές κυριαρχούν στις συνομιλίες του με τον πρόεδρο-Μπίλ Κλίντον. Μετά την επίσκεψη Σημίτη στην Ουάσιγκτον, ακολούθησε αυτή, του Προέδρου της Τουρκίας, Ντεμιρέλ.
Στις συναντήσεις, Κλίντον, Σημίτη, Ντεμιρέλ, μεθοδεύτηκε η συνάντηση Σημίτη και Ντεμιρέλ, στην Μαδρίτη, στα πλαίσια συνόδου του ΝΑΤΟ. Στις 8 Ιουλίου 1997, όπου και υπογράφτηκε η Συμφωνία Μαδρίτης.
Στην Ελλάδα η συμφωνία επικρίθηκε από πάρα πολλά κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης Σημίτη, σχετικά δε με την Ελληνική κυριαρχία στα ΙΜΙΑ, όπου όπως είπε ο Αρσένη, δεν προέκυψε, από την κρίση των ΙΜΙΩΝ, αλλά από την συμφωνία της Μαδρίτης, που υπέγραψε ο Σημίτης.
3. Γενικό Συμπέρασμα
Μετά την κρίση των ΙΜΙΩΝ (31-1-1996) και την υπογραφή της συμφωνίας της Μαδρίτης (8-7-1997), προέκυψε το εξής οδυνηρό αποτύπωμα, για την Ελλάδα:
α. Απώλεια Εθνικού χώρου της περιοχής ΙΜΙΩΝ.
β. Θυσία τριών ηρώων Ελλήνων Αξιωματικών.
γ. Μειωτική, προκλητική, εξύβριση των Ενόπλων μας Δυνάμεων, ότι αγνότερο και τιμιότερο έχει η σημερινή, διεφθαρμένη κοινωνία, την οποία, δυστυχώς ζούμε.
δ. Αδυναμία, χειρισμού εθνικών κρίσεων, από τους πολιτικούς, μέσα στα πλαίσια της τηρήσεως της εθνικής αξιοπρέπειας.
ε. Πολιτικοί, μη έχοντες υπηρετήσει στο στράτευμα ή υπηρετήσαντες ως βοηθητικοί – ορτινάτζες, εντελώς αναρμοδίως, αναλαμβάνουν τακτικούς ρόλους, στους οποίους αδυνατούσαν να ανταποκριθούν, έστω και αν αυτοί είναι επιπέδου Υποδεκανέως.
Όλα τα πιο πάνω, μέσα σε ένα κλίμα ενοχής, σιγής ιχθύος, σιωπής των αμνών και ομερτά, με το πέρασμα του χρόνου ξεθωριάζουν και τα καλύπτει η αχλύς της λησμονιάς και η κάθαρση και τιμωρία των υπευθύνων, δεν θα γίνει. Πέρασαν 30 χρόνια και πλέον από της κρίσης των ΙΜΙΩΝ και όλα έχουν ξεχαστεί. Οι Τούρκοι με την «Γαλάζια Πατρίδα» τους ετοιμάζονται πάλι για νέα ΙΜΙΑ. Εμείς τι θα κάνουμε; Ως από «μηχανής Θεός» έρχονται οι δημοσιεύσεις των αξιόλογων, πατριωτών δημοσιογράφων, Μιχάλη Ιγνάτιου και Αθανασίου Ελλίς και στην συνέχεια Αλέξη Παπαχελά, οι οποίοι κτυπούν το καμπανάκι του κινδύνου με το οποίο αφυπνίζονται όλοι οι Έλληνες. Για το λόγο αυτό τους ευχαριστούν θερμά και αντλούν δύναμη, να πράξουν τα δέοντα. Προς αποφυγή νέων εθνικών ολισθημάτων και αποτυχημένων κρίσεων εκτιμάται ότι τα διαπραχθέντα λάθη, ολισθήματα και άστοχες κρίσεις και ενέργειες πρέπει έστω και μετά θάνατον, να αποδοθούν στους υπεύθυνους, όπως τα του «Καίσαρος τω Καίσαρι», όχι, για άλλο λόγο, αλλά για συνετισμό και προβληματισμό, των επερχόμενων, υπεύθυνων πολιτικών χειριστών.
4. Ο Μινώταυρος στο βυθό του Αιγαίου
Όταν ο Θησέας έσφαξε τον Μινώταυρο, μέσα στη φωλιά του, τον Λαβύρινθο που μύριζε ανθρώπινο αίμα, τότε απόλυτα κυρίαρχος του Αιγαίου, που φέρει το όνομα του πατέρα του Αιγέα, το διέπλευσε κατά μήκος και πλάτος. Συνεχίζουν να το διαπλέουν, επί χιλιετηρίδες οι απόγονοι του, Έλληνες.
5. Εθνική Ελληνική Προσταγή
Όταν, ο νέος Μινώταυρος ήθελε εμφανισθεί και απειλήσει το Αιγαίο τότε αυτός βυθίζεται… Το Αιγαίο είναι και παραμένει ΕΛΛΗΝΙΚΟ.
6. Αναγκαία Διευκρίνιση
Τα θετικά και αρνητικά στοιχεία, του πολιτικού βίου, ενός πολιτικού έχουν το δικό τους στίγμα και ποτέ δεν συμψηφίζονται. Συγκεκριμένα:
α. Μετά την προδοτική κωλοτούμπα το 1959 του Μακάριου από την «Ένωση» στην «ανεξαρτησία», ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρωθυπουργός της Ελλάδας, αναγκάζεται – εκβιάζεται, να υπογράψει το 1959 (Φεβρουάριος) τις προδοτικές συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, όπου η Τουρκία γίνεται εγγυήτρια δύναμη της Κύπρου, με δικαίωμα μονομερούς επέμβασης, όπως και έγινε, τον Ιούλιο το 1974, με τον «ΑΤΤΙΛΑ ΕΝΑ». Με το, η Κύπρος «κείται» μακρυά η Τουρκία, με τον «ΑΤΤΙΛΑ ΔΥΟ», καταλαμβάνει το 40% της Κύπρου, το οποίο συνεχίζει να κατέχει μέχρι σήμερα. Παρά το ότι αυτή αποτελεί μέλος της Ε.Ε. Αυτό δεν συμψηφίζεται με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ-ΕΕ από Καραμανλή και ότι η Κύπρος «κείται» μακριά.
β. Τα οδυνηρά αποτελέσματα της κρίσεώς των ΙΜΙΩΝ, και της υπογραφής της Συμφωνίας της Μαδρίτης, με Πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη, δεν συμψηφίζονται, με την είσοδο της Κύπρου στην ΕΕ, τον Μάιο του 2004, επί Σημίτη.
γ. Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή ψυχορραγεί. Η νίκη ή η ήττα κατά περίπτωση περνάει μέσα από έναν πόλεμο χερσαίων επιχειρήσεων και πιθανής χρήσης ακόμη και τακτικών πυρηνικών όπλων, οπότε πολλά νεκροταφεία, θα ανοίξουν. Ο ισλαμικός κίνδυνος, παγκοσμίως, αναδιατάσσεται, κορυφώνεται, βρυχάται και δια των μοναχικών λύκων του, καθημερινά, δολοφονικά, παντού, κτυπά. Ενώ οι αμερικανοί μακαρίως καθεύδουν. Ο φερετζές της Τουρκικής δικτατορίας κάτω από τον οποίο κρύβεται, ο επιτήδειος ουδέτερος και ο «Δούρειος ΙΠΠΟΣ» του ΝΑΤΟ, αρχίζει να πέφτει. Όσο πιό γρήγορα το αντιληφθούν οι αμερικανοί και ευρωπαίοι τόσο οι επικίνδυνες κλιμακώσεις μειώνονται. Όλα όσα αναφέρονται, είναι δυνατό να συμβούν, καθώς και άλλα πολλά απρόβλεπτα στο ήδη πυρακτωμένο και ως κινούμενη άμμο, μέτωπο της Μέσης Ανατολής. Προ των, τόσο πολλών καταιγιστικών εξελίξεων, στην ευρύτερη περιοχή τους, η Ελλάδα και η Κύπρος ως ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος, πρέπει να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο έναντι των αναθεωρητικών διαστρεβλώσεων της τουρκικής δικτατορίας, η οποία υπό μορφή «λαιμαριάς» στον τράχηλο του Ελληνικού λαού, την απειλή, για ανεξάρτητη Βόρεια Τουρκική Κύπρο, για «Casus Belli» για «Γαλάζια Πατρίδα» και ουκ έστι τέλος. Επειδή όμως ο τράχηλος του Ελληνικού λαού, «ζυγό δεν υπομένει», όπως ιστορικά έχει παγιωθεί, προ όλων αυτών, που προδιαγράφονται, με υπαιτιότητα της Τουρκίας, δεν έχουμε άλλη λύση παρά ΣΚΛΗΡΑ και ΓΕΝΝΑΙΑ, να ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ και κάθε κολπίσκος των Νήσων μας του Αιγαίου να αποτελέσει μία ενέδρα, μία παγίδα και ο εχθρός δεν θα περάσει, καταποντιζόμενος…
Αντιστράτηγος ε.α. Παναγιώτης Χόχολης
Επίτιμος Διοικητής Ανώτατης Σχολής Πολέμου
ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ
ΣΚ 30-1 Επιτελικά Καθήκοντα
ΙΜΙΑ, Μιχάλης Ιγνάτιου και Αθανάσιος Έλλις
ΙΜΙΑ, 30 χρόνια μετά, Αλέξη Παπαχελά
Στρατιωτική Γεωγραφία, ΑΣΠ
Μικρασιατική Καταστροφή, Κώστα Φωτιάδη
Θέματα Γενικής Μορφώσεως, ΑΣΠ
