Θρακιωτικη Ποιηση

Ήσουν για μένα το φως στο σκοτάδι.Ήσουν νερό δροσερό από το πηγάδι.Ήσουν τραγούδι ρομαντικόγι' αυτό σε πίστεψα και σ' αγαπώ.Άνοιξες την πόρτα της καρδιάς που ήταν κλειστή.Έδιωξες τα σύννεφα με το χρώμα το σταχτί.Έλαμψε και γλύκανε η ματιά μου.Πήραν...

Ήταν μια μέρα λιόκαυτη, και δυο ηλικιωμένοι, πήγαν στο πάρκο για να βρουν, λίγη δροσιά  οι ...καημένοι. Εκεί, έβλεπαν τα εγγόνια τους, που παίζανε χαρούμενα, στις κούνιες και χωρίς καμιά, σκέψη για τα ...μελλούμενα.  Η  φανερή ανεμελιά, των αθώων εκείνων παιδιών, έγινε αιτία κι...

Τα είπε όλα η σιωπήκαι το βλέμμα του το θολόπως ήταν πρόσκαιρο πολύ το όνειρο και απατηλό.Σιωπή λέξεις που δε λέγονταιμα εύκολα τις κατανοείς,στο μυαλό σου καρφώνονταικαι πως να τις δεχτείς.Βλέμμα απόμακρο, ψυχρόπου πληγώνει βαθιά.Βλέμμα μοιραίο, σκοτεινόαπό μια καρδιά τραχιά.Χείλη...

Έμαθα στα δύσκολα να ζω. Έμαθα σε κακοτράχαλους δρόμους  να περπατώ. Έμαθα  τα λάθη μου να αναγνωρίζω. Έμαθα στους ανθρώπους Αγάπη να χαρίζω. Έμαθα να μπορώ, Πραγματικά να ονειρευτώ. Έμαθα  τ’ αστέρια  Μετρώντας να ονειροπολώ. Έμαθα, της καρδιάς μου Τον  καημό να τραγουδώ. Έμαθα, τη ζωή μου Να μοιράζομαι στα δυο. Έμαθα, να υπομένω Την  αγάπη σου να προσμένω. Έμαθα,...

Αλήθεια, πού το πάει ο άνθρωπος: Για  όλη τη βιωτή του, θέλει να απαλλαγεί απ' τις δουλειές,  μέχρι την τελευτή του; Γιατί; Τι να σημαίνουν όλα αυτά, που ολημερίς σκαρώνει;   Φτιάχνει  ρομπότ, που αντί γι αυτόν, δουλειές θε να τελειώνει!   Και με...

Στη θάλασσα το κύμα δυνατό.Ο αέρας θυμωμένος.Δεν την αφήνει να γαληνέψει.Δεν τη θέλει ήρεμη.Οι βαρκούλες στενάζουν ώσπου να βρουν λιμάνι.Τα δέντρα λυγίζουν και σπάνε σε ένα αέρα που λυσσομανά.Τα πουλιά καταφύγιο ζητούν και απάνεμη φωλιά.Δεν αφήνει τίποτα στην ησυχία του.Τι του...

Μια ομπρέλα σε δυνατή βροχή.Ένα στήριγμα σε μανιασμένο άνεμο.Μια φωτιά να ζεστάνει το παγωμένο μου κορμί.Ένα ποτήρι δροσερό νερό στην κάψα του καλοκαιριού.Ένα λόγο γλυκό να ευφρανθεί η πικραμένη μου καρδιά.Ήταν πολλά;Ήταν δύσκολα;Ήταν δυσεύρετα;Όπως το πάρεις. Όπως το νιώσεις.Αν το νιώσεις.Αν...

Έκανα τα μάτια σου στίχουςκαι σου τους τραγούδησα.Έκανα τα χείλη σου ήχουςπου τους μουρμούρισα.Έπλεξα στίχους που μιλούν για αγάπηπου μιλούν για το όνειροκαι περπάτησα μαζί σου στο μονοπάτιμια που με έκανες δικό σου όμηρο.Έφτασα στον ουρανό με τα άστραμαζί...

Η μνήμη μου έστειλε προσκλητήριο στους παλιούς συμμαθητές των σχολικών χρόνων.  Παλαιακές μορφές της νιότης μας αναπήδησαν στη θύμησή μου. Δεν ήταν όλοι τους εκεί. Ήταν μόνο οι επιζήσαντες μιας καταιγίδας, οι εναπομείναντες μαραθωνοδρόμοι. Οι απόντες ήταν οι μακαριστοί ήρωες, αυτοί που πέσανε στον αγώνα της επιβίωσης. Πολλοί απόντες...

Μάνα ω!!!! τι όνομα γλυκό στο κόσμο μοναδικό. Όταν μου λείπει, με πόνο, Μάνα!! Ψιθυρίζω, φωνάζω και  βαριαναστενάζω. Μάνα, η απέραντη, ανοιχτή, ζεστή αγκαλιά, η μεγάλη στο κόσμο καρδιά, που χωρά όλον τον ντουνιά, όλα τα υπομένει και τα συγχωρά. Η Μάνα που πάντα πονά, υποφέρει χωρίς να βαρυγκωμά, αγάπη, τρυφερότητα, χάδια, στοργή, χαρά, απλόχερα...