Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Είναι το θέμα συζήτησης των τελευταίων ημερών. Η νεότερη γενιά δεν έχει ιδέα από του τι γίνεται στον κόσμο και στη χώρα μας.
Επειδή συναναστρέφομαι με νέους και νέες και ενίοτε τους ρωτώ για το αν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, σας πληροφορώ πως έχουν πλήρη άγνοια! Κάποιοι δεν ξέρουν καν ποιος είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας!
Καλά, για τον τόπο μας, δε γίνεται καν λόγος. Ούτε ξέρουν ποιον έχουμε δήμαρχο Αλεξανδρούπολης, ούτε ποιοι είναι οι 4 βουλευτές του νομού Έβρου, ούτε βεβαίως ποιος είναι ο Περιφερειάρχης Αν. Μακεδονίας & Θράκης. Με άλλα λόγια, μαύρα μεσάνυχτα…
Θα μου πείτε, μα, είναι αναγκαίο να τους γνωρίζουν; Στον δικό μου κόσμο και με την δική μου λογική, ναι. Διότι έτσι θα γνωρίζουν και τι κάνουν ή δεν κάνουν οι συγκεκριμένοι τοπικοί ταγοί.
Μετά, να μην παραπονιόμαστε ως κοινωνία ότι όλα πάνε χάλια και μόνο να γκρινιάζουμε. Το έχω ξαναγράψει πολλάκις: η γνώση είναι δύναμη (σε κάθε τομέα) και δίνει όπλα.
Ωστόσο, μαζί με την άγνοια, διαπιστώνω ότι υπάρχει αδιαφορία και ωχαδερφισμός. Γιατί να μπει κάποιος στο οποιοδήποτε πόστο και να αναλάβει ευθύνη; Γιατί να ασχοληθεί με τα κοινά; Γιατί να πάει να ψηφίσει; Και ούτω καθεξής…
Δεν ξέρω αν οι καιροί είναι δύσκολοι. Ξέρω ότι έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα και καίριο ρόλο σ’ αυτό έχουν παίξει αυτά τα «διαόλια» τα κινητά.
Πάνω-κάτω όλοι είμαστε αποβλακωμένοι από αυτά και συνάμα εθισμένοι σε αυτά (βλ. μέσα κοινωνικής δικτύωσης). Ποιος θα κάτσει να διαβάσει βιβλία και γιατί; Ποιος θα νοιαστεί να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του και τις γνώσεις του; Βασικά, ποιος θέλει να γίνει καλύτερος, έστω στον τομέα που τον ενδιαφέρει;
Δε θέλω επ’ ουδενί να μηδενίσω τα πάντα. Υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις. Όμως, επαναλαμβάνω πως αυτό που επικρατεί – ειδικά στη νέα γενιά – είναι το: «κι εμένα τι με νοιάζει;».
Για να δούμε πού θα οδεύσει η κοινωνία μας…
